Μαμά, δικαιούμαι κι εγώ μερίδιο όπως οι αδελφοί μου;

 Από την Ιωάννα Β. Μπάλτου,  Ψυχολόγος Εθελόντρια milamou.gr

Τι πραγματικά συμβαίνει στον ψυχισμό ενός παιδιού όταν εισέρχεται ένα μωρό στην οικογένεια; Μήπως χάνει τη βασιλεία που διέθετε ως τότε; Διατηρείται η αγάπη των γονιών του, που τόσο απολάμβαναν ως τότε;

Καθημερινά, παρατηρούμε παιδιά τριών ή τεσσάρων ετών να κάνουν επιθέσεις στο μικρότερο αδερφό τους. Όλη αυτή η επιθετικότητα του μεγάλου αδελφού προς τα πού στρέφεται;

Δεν είναι λίγες οι φορές που πολλά παιδιά ενδεχομένως εμφανίζουν νυχτερινή ενούρηση, μείωση ή διακοπή της όρεξης για φαγητό όταν αισθάνονται πως έχασαν την γονική αγάπη. Η επιθετικότητα αυτή διατηρείται εντός του και συχνά καταπιέζεται από τους γονείς ώστε να μετατραπεί σε αγάπη, χωρίς όμως αποτέλεσμα, καθώς μαζί με την αγάπη συνυπάρχει το μίσος.

Άλλωστε αυτό που οι ψυχαναλυτές υποστηρίζουν είναι πως το βρέφος, όταν έρχεται στον κόσμο, αισθάνεται αρχικά μίσος, δυσαρέσκεια, ματαίωση, μόλις αντιληφθεί πως αυτό που ζητά και έχει ανάγκη έρχεται από έξω, από τη μητέρα ή τον φροντιστή, και σίγουρα δεν το δημιουργεί το ίδιο.

Είναι φορές που τα μεγάλα παιδιά γίνονται πιο ανεξάρτητα, πιο αυτόνομα και δυναμικά προκειμένου να αντέξουν αυτές τις ματαιώσεις. Άλλες φορές, πολλά παιδιά παλινδρομούν, με συμπεριφορές που δε συνάδουν με την αναπτυξιακή τους φάση. Αναζητούν, δηλαδή, να απολαύσουν τη φροντίδα της μαμάς, όπως στο παρελθόν.

Κάποιες φορές, επίσης, προστατεύουν τα αδερφάκια τους με υπερβολική προσοχή. Είναι ο τρόπος τους να πούνε: ‘’Σε μισώ, αλλά το κρύβω με τη μεγάλη προστασία’’.

Τα παιδικά, καταπιεσμένα μας συναισθήματα, συμπεριλαμβανομένης της ζήλιας, τα απωθούμε πολύ καλά στην ενήλικη ζωή, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν εντός μας και επανενεργοποιούνται σε ορισμένες στιγμές, με ασυνείδητο τρόπο.

Υπάρχει άραγε τρόπος να περάσουμε από την παιδική ζωή στην ενηλικίωση; Ίσως ξεκινάει αν επεξεργαστούμε την αντίληψη πως η ζήλια τελικά δεν είναι κακία, αλλά φόβος απώλειας της αγάπης.